Gegnum aldirnar hefur verið mikið útræði í Garði enda stutt á fengsæl fiskimið. Þaðan munu venjulega hafa gengið 50-60 skip á vetrartíð en yfir 100 skip úr allri Útskálasókn þegar best lét. Margt aðkomumanna stundaði sjó frá Garði og komu þeir úr öllum landshlutum. Árið 1780 voru taldir 120 íbúar í Garði en þá voru 288 manns heimilisfastir í Útskálasókn.

Á vertíðinni þetta ár voru alls 55 skip gerð út í sókninni auk þess tveir aðkomubátar.  Á fyrri hluta síðustu aldar tóku opnir vélbátar að ryðja áraskipunum úr vegi. Fyrsti trillubáturinn kom í Garðinn árið 1922. Þegar þilfarsbátarnir komu til sögunnar minnkaði atvinnan í Garði því Garðmenn áttu ekki nógu stóra og góða bryggju fyrir slíka báta enda hafnarskilyrði slæm.  Með bættum samgöngum tóku  Garðmenn að flytja fisk af bátum sínum, sem gerðir voru út í öðrum byggðarlögum, til verkunar heima fyrir. Á kreppuárunum eftir 1930 jukust fiskflutningar í Garðinn og var hann verkaður þar til útflutnings.

Landhelgisgæsla Garðmanna
Fiskimið Garðmanna hafa ætíð verið gjöful og reynst sjómönnum og fjölskyldum þeirra vel, auk þess að styrkja byggðina. Garðmenn stóðu vörð um þessi dýrmætu mið þegar vegið var að afla þeirra með botnvörpungum Breta og annarra þjóða en ólögleg veiði innan landhelgi Íslands var mjög algeng á 19. öldinni. Hreppsnefnd Gerðahrepps samþykkti þá að gera út landhelgisbát til varnar miðunum og var það fyrsti landhelgisbátur Íslendinga. Vélbáturinn Ágúst gegndi þessu hlutverki en það var í maí 1913 sem landhelgisgæsla Garðmanna hófst. Landvarnirnar báru mikinn árangur og skiluðu sér í auknum aflaverðmætum. Ári síðar varð þó frá að hverfa þar sem bátinn sleit upp og aðeins tveimur nóttum síðar hófst ágangur erlendu skipanna aftur með þeim afleiðingum að Garðmenn urðu að flýja aflasælu mið sín vestur og út af Garðskaga.